چه کنیم که یکدیگر را دوست داشته باشیم

این مطلب فقط برای تست و آموزش به دوست عزیزم ارایه می شود

  The Mother  

When you were 1 year old, she fed you and bathed you
You thanked her by crying all the night

When you were 2 years old, she taught you to walk
You thanked her by running away when she called

When you were 3 years old, she made all your meals with love
You thanked her by tossing your plate on the floor

When you were 4 years old, she gave you some crayons
You thanked her by coloring the dinning room table

When you were 5 years old, she dressed you for the holidays
You thanked her by looping into the nearest pile of mud

When you were 6 years old, she walked you into school
You thanked her by screaming, "I'M NOT GOING"

When you were 7 years old, she bought you a baseball
You thanked her by throwing it through the next-door-neighbor window

......

آفتاب بالا آمد. صبح اهل مدینه آغاز شد. اما برای فاطمه دیگر صبح معنای گذشته را ندارد. مدینه بعد پدر ظلمتکده ای است که تاب تابیدن خورشید را ندارد. غروب آفتاب محبت اهل بیت علیهم السلام برای فاطمه «صبحها» بیشتر نمایان است، اگر اهل مدینه بگذارند «غروب» برای فاطمه دلنشین تر است.

«غروب» نماینگر آغاز شب است، شب وقت بیداری عشاق است، شب وقت خرناسه کشیدن اهل دنیاست.

باید که وقتی باشد که آنچه را در آخور دنیا خورده اند هضم کنند و شکم را برای هجومی دوباره به سوی مطامع دنیا آماده سازند؟!

غروب، صبح فاطمه (س) است. دیگر صدای اعتراض اهل مدینه نمی آید. فاطمه جان! یاس علی! جان علی! کمتر گریه کن! بعد آن همه خروش و فریاد کسی تو را حرمت نگذاشت. بعد پدر به تو هجوم آوردند، مثل آنکه از پدر عقده نگاه داشته بودند و منتظر مرگ او بودند تا انتقام او را از تو بگیرند.

فاطمه جان! هستی علی! روز را به گریه گذراندی شب را لااقل استراحت کن! کمی هم چشم بر هم بگذار! شنیدی که اهل مدینه چه گفتند: «به فاطمه بگویید یا شب گریه کند یا روز.» فاطمه جان! گریه تو وجدان آنها را به یاد عهدهایی که با رسول الله بسته بودند می اندازد. یه یاد آیاتی از قرآن که اجر رسالت پدر را مهربانی و مودت با اهل بیت معرفی می کند. به یاد حق، به یاد خدا، چقدر برای اهل دنیا سخن از خدا گفتن سخت است.

آخر ای بانوی آسمان! جای تو در میان اهل زمین نبود. زمینیان قدر تابیدن خورشید را نمی دانند زمینیان با کرمهای فربه و تن پروری که جز خوردن، خوابیدن، شهوت، قدرت و ثروت چیز دیگری نمی شناسند آشناترند. ای بهانه خلقت! چقدر تو در این میانه غریبی! ای معنای قرآن! این چه ظلمی است که در حق تو می کنند همانها که برای سوزاندن «باب معرفت الله» هیزم می آورند همانها که برای کشتن تو اقدام می کردند در خانه برای ثواب بردن قرآن می خواندند.

ای قرآن مسجم! کاش امشب خفتگان بیدار می شدند و صدای دلنشین قرآن خواندن تو را می شندیدند که با گریه می خوانی:

«قل لا اسئلکم علیه اجراً الا المودة في القربي»

(ای رسول خدا بگو من در قبال اجر رسالتم از شما مردم چیزی نمی خواهم جز دوستی با اهل بیتم)

سوره شوری

سلام الله علیک یا بنت رسول الله صلی الله علیه و آله و سلم

         که گمان داشت که با بودن من فاطمه ام

سر و کارش به شب و غسل و کفن می افتد          

خدا کند که دلم در دل تو خانه بگیرد

کبوترانه به بام تو آشیانه بگیرد

طواف می کند این دل به دور کعبه چشمت

که از دو دست کریم تو آب و دانه بگیرد

گرفته شعله آهم تمام جسم قفس را

دعا کن آتش آن دم به دم زبانه بگیرد

از این سبوی شکسته دگر نخواه صبوری

چقدر این دل تنگم تو را بهانه بگیرد

هزار و یک شب از عمرم گذشت و تیر نگاهم

هنوز در پی اینکه تو را نشانه بگیرد

کجاست مرد رشیدی که ذوالفقار نگاهش

تقاص خون دلم را از این زمانه بگیرد

خدا کند که دلم محرم نگاه تو باشد

خدا کند که دلم در دل تو خانه بگیرد

نسرین رامادان

مردی اسپانيايی پس از خريدن خانه ی جديد ـ بدون اين كه قبلا آن را ديده باشد ـ كشفي غيرمنتظره كرد.
به گزارش بی بی سی خريدار در داخل خانه با جسد صاحبخانه قبلی مواجه شد.

جوردی جيرو اين آپارتمان را در حراجی در شمال شرقی اسپانيا خريد. چون صاحبخانه قبلي اقساط خود را نداده بود خانه اش حراج شد.

جوردی به پليس گفت : وقتی برای اولين بار به خانه جديد رفت از ديدن جسد خانم ماريالوييزا زامورا كه روی مبل نشسته بود تعجب كرد.

او اقساط خانه اش را به اين دليل نپرداخته بود كه در سال 2001 نفس آخرش را كشيده بود. پليس معتقد است هوای شور دريا باعث حفظ جسد شده است . پزشكی قانونی اعلام كرد مرگ وی طبيعی بوده است . معلوم نيست چرا در مدت 6 سال هيچكس سراغ اين زن نرفته است .

پليس مي گويد : نه شوهر مطلقه اين زن 55 ساله و نه فرزندانش كه در مادريد زندگي مي كنند گزارشی از مفقود شدن او ندادند.

همسايگان به خبرگزاری فرانسه گفتند ماريا اين آپارتمان را براي اقامت در ايام تعطيلات خريده بود و وقتی گياهان باغچه خيلی بزرگ شدند آنان تصور كردند كه وی ديگر به آنجا نمي آيد.

 وقتی می بینم برخی از دانش آموزانم با گریه از کلاسم خداحافظی می کنند دلم می گیرد. پیش خود فکر می کنم که آیا واقعا توانسته ام برایشان دوستی شفیق باشم یا نه؟ کمی هم احساس موفقیت به من دست می دهد. آری آنها امسال از حضور در کلاس زبان لذت بر ده اند.

می دانم که خیلی زود دلم هوای کلاس درس را خواهد کرد و برای یکسال تلاش دیگر خود را بیش از سالهای قبل آماده خواهم کرد!

راستی! این هم عکس یک کادوی یادگاری است که توسط یکی از خوش ذوقترین دانش آموزانم درست شده است. شاید اگر شما هم جای من بودید دلتان می گرفت! آخر سال تمام شده است و از دوستان خوبم جدا می شوم!!

یا حق!

  Why God Made Teachers  

When God created teachers,
He gave us special friends
To help us understand His world
And truly comprehend
The beauty and the wonder
Of everything we see,
And become a better person
With each discovery.

When God created teachers,
He gave us special guides
To show us ways in which to grow
So we can all decide
How to live and how to do
What's right instead of wrong,
To lead us so that we can lead
And learn how to be strong.

Why God created teachers,
In His wisdom and His grace,
Was to help us learn to make our world
A better, wiser place.

• زندگی استاد مطهری سراسر معلمی بود. او به تدریس  به عنوان عبادت و وظیفه الهی نگاه می کرد. او مدرس دینی بود نه مدرس شغلی. وقتی می گوییم مدرس شغلی منظورمان این نیست که یک معلم در برابر تدریسش پول بگیرد ممکن است پول هم نگیرد مثل معلمی که سی سال تدریس کرده و حالا بیکاری آزارش می دهد و به این دلیل به مدرسه می آید. چنیین کسی درس دادن شغلش است. اما اگر معلمی به عنوان انجام وظیفه الهی درس داد درس می دهد تا بچه ها یاد بگیرند تا جامعه را نجات دهد و خودش نیز ارشاد شود. نخستین ویژگی استاد مطهری در مقام درس دادن این بود که وقتی انسان پای درسش می نشست احساس می کرد ایشان در حال انجام وظیفه دینی است.
• درس استاد به گو نه ای بود که وقتی شاگرد پای درسش می نشست تمامی وجود استاد را می پذیرفت. یکی از بزرگترین رموز آموزشی اینست که شاگرد خود معلم را بپذیرد و نه زبان و استدلالش را. از نظر علمی باید بگوییم استاد مطهری قبل از اینکه مسئله ای را برای شاگرد مطرح کند اول برای خودش پخته کرده بود.
• استاد مطهری نسبت به شاگردش نظر تحقیر آمیز نداشت. یعنی حرف شاگرد را می شنید و جواب آنرا می داد. ایشان خود بزرگ بینی نداشت.
• حفظ حرمت استاد مدیون وقار معلم است نه تکبر معلم. وقار غیر از تکبر است. معلم باید در عین وقار بهترین روابط صمیمانه را با شاگرد داشته باشد. یکرنگی زمانی است که به هنگام دیدن شاگرد با تبسم و خوشرویی احوالپرسی کند، مشکلاتش را بپرسد و در رفع مشکلاتش تلاش کند. بدین طریق در زوایای قلب او نفوذ می کند.
• استاد با مطلب جذب می کرد نه با بیان. اگر فقط بیان باشد زود می گذرد اما اگر جان مسئله را لمس کند دیگر کهنه شدنی نیست. گاهی ممکن است انسان پای درس یا صحبتی بنشیند و آنقدر مجذوب بیان شود که از فکر استفاده علمی منصرف شود و وقتی از جلسه بیرون می آید یک حالت شور و شعفی داشته باشد اما چیزی در دستش نباشد. وقتی انسان از جلسه استاد مطهری بیرون می آمد حالت ابتهاج داشت از اعماق. تا آخر عمر هم به یادش می ماند که در آن جلسه چنین مطلبی گفته شده بود.
• گاه بگاه د رتعبیرات، ابتکار و نو آوری هم داشت. یکی از شگردهای کلاس داری استفاده از تعبیرات تازه و مفاهیم و نحوه برخورد نو و جدید است که باعث جلب توجه و گیرایی درس می شود و بکار بردن کمی ذوق در این زمینه می تواند آثار متعدد و مفیدی داشته باشد.
• او بد زبان و اهل غیبت نبود.
• او بر سبیل تفنن و سر گرمی قلم بدست نمی گرفت بلکه نیازها را می سنجید.
• در هنگام انتقاد، احساسات و عواطف طرف را د رنظر می گرفت تا بیش از آنچه لازمه یک انتقاد سالم و سازنده است با طرف خود بر خورد نکند.
• در برابر فضل و کمال و لیاقت د رهر کس که یافت می شد حتی آنان که از راهش جدا بودند خاضع بود و انصاف می داد و حتی بر زبان می آورد. چه بسیارند کسانیکه اگر با کسی اختلاف نظر دارند و یا عیبی در او سراغ دارند همه خصلتهای خوب او را ندیده می گیرند و به ناحق در موردش قضاوت می کنند.
• طبیعتا مردی حرّ و آزادیخواه بود. انسان آزاده نمی تواند در برابر بی عدالتیها و حق کشیها ساکت و آرام باشد. چقدر با شکوه است نظاره معلمی که به حمایت از دانش آموزی، او را از ظلم نا روایی که نسبت به او روا شده مورد محافظت قرار می دهد و از حق تضییع شده او دفاع می کند. و به عکس چقدر باعث تاثر و تاسف و سر شکستگی است که معلمی با اینکه می داند شاگردش بی تقصیر است و می بیند که مورد اهانت و بد رفتاری قرار گرفته اما به دلیل ملاحظات اداری سکوت کرده و از حق دفاع نمی کند.
• استاد مطهری تقوای اخلاقی و عملی داشت همانطوریکه تقوای علمی داشت. از محرمات پرهیز می کرد و واجبات و بسیاری از مستحبات را رعایت می کرد.

 همیشه با خودم فکر می کردم چرا شهادت استاد مطهری را روز معلم قرار داده اند تا اينکه چند روز پیش مجددا مقدمه کتاب داستان راستان استاد را مطالعه کردم ایشان می نویسند: «در این کتاب از لحاظ نتیجه داستان هیچگونه توضیحی داده نشده مگر آنکه در متن داستان جمله ای بوده که نتیجه را بیان میکرده است و حتی عنوانی که روی داستان گذاشته شده سعی شده حتی الامکان عنوانی باشد که اشاره به نتیجه داستان نباشد، و البته این بدانجهت بوده که خواسته ایم نتیجه گیری را بر عهده خود خواننده بگذاریم.

کتاب و نوشته باید هم زحمت فکر کردن را از دوش خواننده بردارد و هم او را وادار بتفکر کند و قوه فکری او را برانگیزد، آن فکری که باید از دوش خواننده برداشته شود فکر در معنی جمله ها و عبارات است، از این نظر تا حدی که وقت و فرصت اجازه میداده کوشش شده که عبارات روان و مفهوم باشد. و اما آن فکری که باید بعهده خواننده گذاشته شود فکر در نتیجه است، هر چیزی تا خود خواننده درباره آن فکر نکند و از فکر خود چیزی بر آن نیفزاید با روحش آمیخته نمییگردد و در دلش نفوذ نمیکند و در عملش اثر نمی بخشد، و البته آن فکری که خواننده از خودش میتواند بر مطلب بیفزاید همانا نتیجه ای است که بطور طبیعی از مقدمات میتوان گرفت.»

می خواهم بگویم استاد مطهری معلمی بود که تلاش کرد تفکر و اندیشیدن را بیاموزد و به گفته شهید رجایی : من ستایشگر معلمی هستم که اندیشیدن را بیاموزد نه اندیشه را. اما در شرایط کنونی تلاش بیشتر معلمان بر القا مطالب و محفوظات است نه بکارگیری قوه تعقل و ابتکار. جامعه وقتی نجات پیدا خواهد کرد که نسل جوان آن اهل تفکر و اندیشه سالم باشند.

بی روی تو جان خسته را نوش مباد

 آیین تو یک نفس فراموش مباد

     از مهر تو نوری که افروخته گشت    

        در کالبد زمانه خاموش مباد       

دوستان از اين که این مدت را نتوانستم به روز باشم معذرت می خواهم حقیقت این است که به همراه دانش آموزان به اردوی مشهد رفته بودم اردو با تمام سختی هایی  که برای مربی دارد خاطره ای فراموش نشدنی است.

اردو ابزار بسیار خوبی است تا دانش آموزان درست شناخته شوند. خیلی از بچه ها آنگونه که تصور می شود نیستند. مثلا من در این اردو فهمیدم که دانش آموز درسخوان و کوشای من از نظر درسی، مشکل عاطفی دارد. با خانواده اش صمیمی نیست و احساس می کند دوستش ندارند چون با او در این چند روز تماسی نگرفته بودند. دوست داشت با دوستان به مسافرت بیاید نه با خانواده. به روابط صمیمانه برخی دیگر از دانش آموزان با خانواده اش غبطه می خورد و از نحوه روابط خود احساس ناراحتی می کرد. سکوتها و نگاههای پر از اضطراب او گویای همه چیز بود.

دانش آموزی که در کلاس ضعیف به نظر می رسید در اردو نشان داد که خیلی احساس مسوولیت میکند و همکاری خوبی با معلمین دارد. پس در درسها نیاز به دلسوزی و توجه بیشتر دارد. او نیاز به حمایت بیشتر دارد تا افت تحصیلی خود را جبران کند.

دانش آموز شیطان و با مزه مدرسه غیر از شیطانی و سر به سر گذاشتن بقیه خیلی مهربان و دوست داشتنی است. سعی می کند به همه کمک کند و از کاری که از دستش بر بیاید کوتاهی نمی کند. ضمن اینکه عامل مهم خنده و شادی گروه است. او با رفتار خود به مربیانش گفت که مرا باور کنید و کمی و فقط کمی در مورد من مثبت فکر کنید!

دانش آموزی که چندین ماه است برادر جوان خود را در تصادف از دست داده است منزوی است. گاه و بیگاه گوشه ای خلوت می کند و گریه می کند. او می گوید که دلش برای برادرش خیلی تنگ شده است. او نیاز شدیدی به توجه دارد.

دانش آموزانی در گروه بودند که دست به هیچ کاری نمی زدند. با وجود تاکید بر تقسیم کار سعی می کردند از هر طریقی از زیر کار در بروند. بیشتر این بچه ها در خانه خودشان هم اینطور بودند زیرا یا بچه آخری بودند یا تک فرزند یا...

این اردوی پنج روزه به من کمک کرد تا تجربه ای خوب بر تجربه های دوران معلمی ام اضافه شود. و نیز کمک کرد تا روابط دوستانه تر و نزدیکتری با دانش آموزانم داشته باشم. و این را مدیون عنایت امام رضا (ع) هستم که مرا با گلهای مهربانی بسوی خود طلبید.

پایان زنگ کلاس بود. یکی از دانش آموزانم به نزد من آمد و کتابچه کوچکی را که در دست داشت به من داد و گفت: خانم، من از این داستان خوشم آمد و چون متن انگلیسی آن هم همراهش بود برای شما آوردم. از من به عنوان یادگاری بپذیرید. در همان هنگام یکی دیگر از دانش آموزان آمد و گفت: خانم، من این داستان را خیلی دوست دارم. اجازه می دهید آنرا ببرم و برای خودم بنویسم؟

... و امروز بالاخره این داستان زیبا به دستم رسید. و من آنرا برای همه شمایی که می خواهید همدیگر را دوست بدارید تقدیم می کنم.

خانواده بسیار فقیری بودند که در یک مزرعه و یک کلبه کوچک کنار مزرعه کار و زندگی می کردند. کلبه آنها نه اتاقی داشت و نه اسباب و اثاثیه ای. اعضای خانواده از برداشت محصول مزرعه آن قدری گیرشان می آمد که شکمشان را به سختی سیر کنند.

اما یک سال بدون هیچ علتی محصول کمی بیشتر از حد معمول بدست آمد. در نتیجه کمی بیشتر از نیازشان پول بدست آوردند.

زن کاتالوگ کهنه و خاک گرفته ای را بیرون کشید و ورق زد. همچنان که صفحات آن را یکی یکی ورق میزد افراد خانواده هم دورش جمع می شدند. بالاخره زن آینه بسیار زیبایی دید و به نظرش رسید که از همه چیز بهتر است. پیش از آن هرگز آینه ای نداشتند. از آنجا که پول کافی برای خریدش داشتند، زن آنرا سفارش داد. در حدود یک هفته بعد وقتی که همه در مزرعه سرگرم کار بودند مردی سوار بر اسب از راه رسید. او بسته ای در دست داشت، و خانواده به استقبالش رفتند.به محض اینکه امضا دادند و بسته را تحویل گرفتند همه در کلبه دور مادرشان جمع شدند. زن، اولین کسی بود که بسته را باز کرد و در آینه نگاه کرد، و جیغ زد:

_ جان تو همیشه می گفتی که من زیبا هستم. من واقعا زیبا هستم!

مرد آینه را بدست گرفت. د رآن نگاه کرد، لبخندی زد و گفت:

_ تو هم همیشه می گفتی که من خشن هستم اما من جذاب هستم!

نفر بعدی دختر کوچکشان بود که در آینه نگاه کرد و گفت:

_ مامان، مامان، چشم های من هم شبیه تو هست!

اتفاق نا خواسته این بود که پسر کوچکشان که مثل همه پسربچه ها بسیار پر انرژی بود، از راه رسید و پیش از هر اقدامی آینه را از آنها قاپید. او در چهار سالگی از قاطر لگد خورده بود و صورتش از ریخت افتاده بود. او فریاد زد: من زشتم! من زشتم!

و در حالی که می لرزید به پدرش رو کرد و گفت:

_     آیا من همیشه همین ریخت بودم؟

_     بله پسرم. همیشه همین ریخت بودی.

_     با این حال تو من را دوست داری؟

_     بله پسرم. دوستت دارم.

_     چرا؟ برای چه مرا دوست داری؟

_     چون تو مال من هستی!

... و من هر صبح وقتی که صادقانه به خودم نگاه می کنم و می بینم درونم زشت است، از خدا می پرسم: آیا مرا دوست داری؟

و او همیشه جواب می دهد: آری!

و وقتی که می پرسم:  چرا مرا دوست داری؟

او می گوید: چون تو مال من هستی!

خسته از مدرسه به خانه بر گشتم. به آنچه در آن روز گذشته بود فکر می کردم. به اینکه کاش همه دانش آموزان معنی حقیقی مهر و عاطفه را درک می کردند و برای آن ارزش قایل بودند. بندرت رفتارهایی می بینی که خاطرت را آزرده می کنند و سبب می شوند که احساس نا امیدی کنی و با خود بیندیشی آیا اینهمه محبت گم شد؟ به بیراهه رفت؟! این در حالی است که به نظر من معلمی موفق است که بتواند قلب دانش آموزش را تسخیر کند. وقتی دل برای تو شد می توانی آنرا به هر کجا که بخواهی ببری... اگر رهزنها در این مسیر وارد نشوند و آنرا ندزدند. ترس من ازآن رهزنهاست و دیگر هیچ! چرا که یقین دارم محبت جای دوری نمیرود فقط :         چشم ها را باید شست          جور دیگر باید دید

       کاش آسمان حرف کویر را می فهمید و اشک خود را نثار گونه های خشک او می کرد. کاش واژه حقیقت آنقدر با لبها صمیمی بود که برای بیان کردنش به شهامت نیازی نبود. کاش دلها آنقدر خالص بودند که دعاها قبل از پایین آمدن دستها مستجاب می شد. کاش شمع، حقیقت محبت را در تقلای بال و پر سوخته پروانه می دید و او را باور می کرد. کاش مهتاب با کوچه های تاریک شب آشناتر بود. کاش بهار آنقدر مهربان بود که باغ را به دست خزان نمی سپرد. کاش فریاد آنقدر بی صدا بود که حرمت سکوت را نمی شکست. کاش در قاموس غصه ها شکوه لبخند در معنی داغ اشک گم نمی شد و بالاخره، کاش مرگ،ُ معنی عاطفه را می فهمید!

از محبت هدر رفته سخن مگو، محبت چیزی نیست که هدر رود.      ( لانگ فلو )

هر چیزی که زندگی می کند نه به تنهایی می زید و نه برای خود.         ( ویلیام بلیک )

           از آنجاییکه آنچه بر آنیم انجام دهیم همیشه خالی از عیب نیست و آنچه می کوشیم انجام دهیم همواره از خطا مصون نمی ماند و آنچه به چنگ میآوریم همیشه سنجه ای از پایان پذیری و جایزالخطایی انسانی ما دارد تنها راه نجات ما در عفو و گذشت است.

( دیوید آزبرگر )

کجایی ای عرب، ای ساربان پیر صحرایی

کجایی ای بيابانگرد روشن رأی بطحایی

که اينک بر فراز چرخ یابی نام احمد را

و در هر موج بينی اوج گلبانگ محمد را

محمد زنده و جاويد خواهد ماند

محمد تا ابد تابنده چون خورشيد خواهد ماند

از جان طمع بریدن آسان بود ولیکن

از دوستان جانی مشکل بود بریدن

فرصت شمار صحبت کز این دو راهه منزل

چون بگذریم دیگر نتوان به هم رسیدن

****************

  دوست داشته باش، زمان برای همیشه از آن تو نیست.

  دست از بازی و تظاهر و نمایش بردار. پیوند بالنده تنها از صداقت نیرو می گیرد.

 دست از غرور بدار. کاذب است. حصار می آفریند و سدی برای نزدیکی می شود.

 به خشم ، رنجش و درد میاویز. نیرویت را به یغما می برند و تو را از عشق دور می کنند.

 شاید بد نباشد کاری را که ترجیح می دهی انجام ندهی برای شادی دل دیگر ی انجام دهی.

   انسانها را زیبا و خوب در نظر آور. حتی آن هنگام که همه تلاش خود را بکار می گیرند تا نیک و زیبا ننمایند.

 عشق تنها منبع بخشایش و عفو است. در عشق این قدرت را داریم که خطا کار را به چشم انسانی ارزشمند بنگریم.

شب را به صبح در غفلت سپری مکن. بر خیز و بال بگشا. دوست نزدیک است!

رکعت اول: فقط به خاطر او

موحد باش، معشوق تو فقط اوست و دوست داشتن یکدیگر خواسته او، چقدر شیرین است. مهر ورزیدن وقتی از در عشق به او باشد. همه چیز به خاطر خدا .... من کان لله کان الله له

رکعت دوم : اصل محبت

دیندار باش، عاقبت دوستی آن چهارده گلی که خدا در زمین کاشته است تو را به درد عشق مبتلا خواهد ساخت. الیس الدین الا الحب؟ این همان است و آن همین. و مگر نه اینکه فرمود اگر با هم در وفای به عهد و پیمان الهی "همدل"  می شدید سعادت دیدار ما به تاخیر نمی افتاد. پس همدلی رمز وصال است.

رکعت سوم: وسعت محبت

باران باش، آن دلهای شوره زار هم باید سهمی از طراوت تو داشته باشند. خدا را چه دیدی شاید این آب مطّهِرو مطّهَر شوری این شوره زار را شست! و من الماء کل شیء حیّ

رکعت چهارم: شکل دوستی

عاقلانه محبت کن، گاهی سیلی پدرانه است و گاهی اشک مادرانه. گاهی به ایجاد نَمی بر روی خاک قانع باش و گاهی سیراب سیراب کن. معلوم نیست دوستیهای جاهلانه سر از دشمنی بر نیاورند.

رکعت پنجم: رمز محبت

منصف باش، جای دوستت بنشین و او را د رجای خودت بنشان. آنگونه که تو او باش و او تو. آنوقت هر چه برای خودت خواسته ای برای او خواسته ای و آنچه برای خودت نپسندیده ای برای او نپسندیده ای. جز این را دوستی مشمار.

رکعت ششم: حریم دوست داشتن

غیور باش، دوستی نکردن که سهل است دشمنان خدا برای دشمنی کردن قسم خورده اند. گل محبت را زیر پای خوکان نریز. آنها محبت را له می کنند.

رکعت هفتم: الگوی محبت

از خدا یاد بگیر، لحظه ای را به خاطر بیاورکه رشته محبت او را پاره کرده ای، نمی دانی که چقدر دوست دارد که برگردی. اگر بدانی چقدر... از شوق می میری! باورش سخت است اما از خالق محبت اين چیزها بعيد نيست.

رکعت هشتم: سوختن

صبور باش، وقتی همه چيز مهیای خشم است با يک لحظه صبر می توان کوه خشم را بلعيد. شکوفه ها هميشه در آن يک لحظه گل می کنند و چه دوستی ها که از آن یک لحظه بدست آمده اند. و الصبر مفتاح الفرج

رکعت نهم: برحذر بودن

مراقب باش، اين همه زيبایی و خوش خط و خالی از آن يک مار است دزدها لباس محبت را هم
می دزدند ولی از آن روز که محبت تو را هم بدزدند و تو گمان کنی که آنها دوستند ،از خودم نمی گويم اين از فتوای عشق است، که جواب سلامشان را هم نده.

رکعت د هم: ردپای دوستی

دريا باش، آن وقت که رشته های محبت را بريده اند تو وصل کن و آن وقت که به تو بدی کرده اند تو خوبی کن ببين! زشتی آن بدی که در حق تو کردند با دریای محبت تو پاک شد... خوش به حال دریا که زشت شدنی نيست.

رکعت یازدهم: سلام

آغاز کن، دنبال بهانه ای باش که بر وسعت بهشت بيافزایی. آن غریبه که از اخلاقش خوشت آمده است با يک حرف «آشنا» ی تو می شود: «سلام»

در سالروز ولادت با سعادت پیامبر رحمت و صادق آل رسول(ص) رئيس جمهوری اسلامی ایران به نمایندگی از طرف مردم ايران ملوانان انگليسی را که به مرزهای آبی ایران وارد شده بودند عفو کردند که باعث شگفتی خبرگزاریها شد.